Ustawa o finansach publicznych oprócz wielu innych zmian, zdecydowała o zlikwidowaniu jednej z form organizacyjnych działania jednostek samorządu terytorialnego jaką są gospodarstwa pomocnicze. Jednocześnie ani projektodawca, ani ustawodawca nie przewidział, że obok gospodarstw o charakterze czysto administracyjnym, doprowadzi to również do likwidacji części istniejących Centrów Integracji Społecznej oraz Zakładów Aktywności Zawodowej. Nie zauważono bowiem, że wśród istniejących placówek reintegracji zawodowej i społecznej aż 20 Centrów Integracji Społecznej, oraz 27 Zakładów Aktywności Zawodowej działa w formie gospodarstw pomocniczych.

Realizacja ustawy o finansach w obecnym kształcie oznaczałaby dla nich po prostu likwidację. Jeżeli przyjmiemy, że przeciętna liczba uczestników CIS to 85 osób, oznaczałoby to utratę 1700 miejsc reintegracyjnych, z których corocznie ponad 60%, czyli ponad tysiąc zostaje trwale umieszczonych na rynku pracy. Może w stosunku do wielkich liczb, na jakich skupia się Ministerstwo Finansów, to niewiele. Przy blisko dwóch milionach bezrobotnych to zapewne kropla w morzu. Jednak warto pamiętać, że w przypadku zatrudnienia socjalnego mamy do czynienia z bezrobotnymi oraz innymi osobami zagrożonymi wykluczeniem społecznym, które znajdują się w najtrudniejszej sytuacji na rynku pracy. Z osobami, z którymi nie mógł sobie poradzić żaden urząd pracy czy ośrodek pomocy społecznej. W Centrach ludzie na nowo uświadamiają sobie potrzebę stabilności, zatrudnienia czy planowania na przyszłość. Tu następuje powrót do społeczności. Dlatego to takie ważne.

Komisja Polityki Społecznej, a konkretnie podkomisja pod przewodnictwem posła Tadeusza Tomaszewskiego zaalarmowana sygnałami z Wrocławia, Polanowic, Lublina, Torunia, Zielonej Góry postanowiła zaproponować korektę obowiązujących rozwiązań. Zaproponowano umożliwienie przekształcenia samorządowych Centrów i Zakładów z gospodarstw pomocniczych w jednostki budżetowe, zakłady budżetowe lub przekazanie ich organizacjom pozarządowym. W każdej sytuacji z zachowaniem statusu, praw i obowiązków oraz majątku.

Projekt przeszedł dość szybko. W lutym podkomisja rozpoczęła prace. Komisja podjęła inicjatywę ustawodawczą 8 kwietnia. Następnie 9 czerwca odbyło się pierwsze czytanie i skierowanie do głosowania, a już 23 czerwca odbyła się debata. Sejm przyjął projekt 24 czerwca i skierował go do Senatu. Senat wprowadził kilka redakcyjnych poprawek i 22 lipca nowelizacja została ostatecznie przegłosowana przez Sejm. Na każdym etapie projekt przyjmowany był jednogłośnie. Istnieją zatem działania społeczne, które nie stanowią kontrowersji politycznych. Jedynie niektóre resorty przywiązane do nieomylności swoich rozwiązań upierają się, lecz jak widać po głosowaniach posłowie nie przejęli się specjalnie tym nieracjonalnym uporem.

Warto podkreślić, że dużą rolę odegrali przedstawiciele środowisk lokalnych uczestniczący na bieżąco w posiedzeniach podkomisji i komisji sejmowych. Informowanie o konkretnych sytuacjach, problemach i rozwiązaniach jest najlepszą receptą na nierozumność i brak zrozumienia, że polityka społeczna składa się również z takich małych inicjatyw, których nie widzi się na Świętokrzyskiej.

Teraz ustawa czeka na podpis prezydenta. Należy liczyć, że w sierpniu ustawa wejdzie w życie i zatrzyma bezsensowną likwidację, otwierając jednocześnie nowy rozdział. Podmioty organizujące Centra nie czekają na bieg wydarzeń. Dlatego jeszcze 14-15 czerwca odbyło się spotkanie sieciujące CIS, na którym dyskutowano o dalszych działaniach. O tym wydarzeniu przeczytacie na portalu spółdzielczości.

Cezary Miżejewski

Zobacz również:

Nowelizacja ustawy o zatrudnieniu socjalnym przyjęta przez Sejm 22 lipca 2010 r. >
Co dalej z Centrami Integracji Społecznej >
ZAZ tak jak CIS również ulegnie przekształceniu >